Fwties-Attica-2018
25 Ιουλίου, 2018

Στο ίδιο έργο θεατές και πάλι…

Γνωρίζω ότι οι στιγμές είναι δύσκολες και ότι να γράψω τώρα, ότι να πούμε οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Έφυγαν άδικα ψυχές σε ανύποπτη στιγμή και χωρίς κανένα λόγο. Αυτό που αφήνουν πίσω εκτός από τον πόνο στους δικούς τους είναι και ένα φορτίο για τους υπόλοιπους στο να φροντίσουμε να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο.

Θα το έγραφα πιο μετά αυτό το κείμενο αλλά τώρα μου έχουν έρθει στο μυαλό τώρα θα τα γράψω όπως τα έχω και ελπίζω να τα βάλω σε μια σειρά για να μην μπερδευτείτε.

Ξεκινάω από το βασικό που είναι οι φωτιές. Σε όλο τον πλανήτη μπαίνουν φωτιές δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο στην Ελλάδα. Μπαίνουν φωτιές και αφήνουν πίσω θύματα και σε χώρες πιο προηγμένες από την Ελλάδα. Οι ΗΠΑ και Αυστραλία είναι μερικές από αυτές με πρόσφατα γεγονότα στις περιοχές τους.

Για να ξεκινήσει μια φωτιά δύο είναι οι λόγοι που έχουν υποκατηγορίες. Ο ένας είναι η φύση από μόνη της και ο άλλος είναι ο άνθρωπος.

Στον πρώτο λόγο για την φύση πολλές φορές έχει βάλει και ο άνθρωπος το χέρι του πάντως. Η φύση λοιπόν μπορεί να βάλει φωτιά είτε από έναν κεραυνό, είτε από τον ήλιο – ζέστη να ξεκινήσει σε ξερά χόρτα, αφού έχουμε πρώτα πετάξει σκουπίδια ή γυάλινα μπουκάλια… το χέρι του ανθρώπου που έγραψα πιο πάνω.

Πάμε τώρα στον δεύτερο και πιο βασικό λόγο με τις υποκατηγορίες τους. Ο άνθρωπος είναι ίσως ο No1 κίνδυνος για να ξεκινήσει μια φωτιά. Μπορεί να είναι από εμπρησμό για συμφέροντα δικά του (ατομικά) ή εταιρικά. Στα εταιρικά υπάρχουν και αυτοί που έχουν πληρωθεί για να κάνουν αυτή τη ζημιά. Άλλη υποκατηγορία είναι ο ανεύθυνος πολίτης που θα κάνει ένα BBQ στην εξοχή χωρίς τα απαραίτητα μέτρα, αυτός που θα πετάξει ένα τσιγάρο έξω από το παράθυρο του καθώς οδηγεί, αυτός που στα χωριά κυρίως θα βάλουν “ελεγχόμενη” φωτιά για να καθαρίσει το χωράφι του. Σε κοντινή υποκατηγορία είναι ο επίσης ανεύθυνος πολίτης που έχει μια κατοικία μέσα στο δάσος (δεν θα ασχοληθώ το πώς την έχτισε εκεί) αλλά δεν έχει πάρει τα απαραίτητα επίσης μέτρα σε τέτοιες περιπτώσεις, ούτε τα βασικά, να έχει  καθαρίσει τα ξερά χορτάρια, να έχει μια πηγή με νερό κάπου, και γενικά να φτιάξει πράγματα που να προστατέψει τον εαυτό του και την περιουσία του.

Εάν ο καθένας το έκανε έστω και για πάρτη του θα ήταν ένα βήμα για την προστασία της περιοχής γενικά. Σκεφτείτε 10 σπίτια στη σειρά να έχει πάρει μέτρα ο καθένας για τον χώρο του, όλα μαζί θα ήταν μεγάλη βοήθεια για τον χώρο που έχουν πιάσει.

Μπορεί μέχρι στιγμής αυτά που γράφω να είναι του δημοτικού αλλά αυτά τα απλά πράγματα υπάρχει ακόμα και σήμερα κόσμος που δεν τα γνωρίζει ή το στυλάκι που επικρατεί “ώχου μωρέ, εντάξει” μας έχει φέρει εκεί που είμαστε σήμερα. Αυτά τα απλά ακόμα δεν έχουμε μάθει.

Θα συνεχίσω με ένα άλλο θέμα που για εμένα το έχουμε πάρει λάθος. Προσωπικά είμαι εκτός πολιτικής και ιδεολογιών και είμαι πιο πολύ πραγματιστής και κυνικός, όπου έχουν μπει στη μέση ιδεολογίες δεν έγινε ποτέ κάτι καλύτερο!

Δυστυχώς ο έλληνας δεν έχει καταλάβει ότι στη χώρα οι πιο σημαντικές εκλογές είναι οι δημοτικές – περιφερειακές και όχι οι βουλευτικές και θα το εξηγήσω.

Για εμένα το κράτος και η κυβέρνηση του θέλω να κάνει πέντε πράγματα σωστά και μόνο! Να μου έχει ασφάλεια στα σύνορα, ασφάλεια μέσα στη χώρα, παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και μια σωστή νομοθεσία με ποινές για την ομαλή λειτουργία της χώρας. Μέχρι εκεί! Δυστυχώς όμως από τα παλιά χρόνια οι τότε πολιτικοί έκαναν έτσι το όλο θέμα ώστε να περνάνε τα πάντα από το χέρι τους για να έχουν στο χέρι τους και τους ψηφοφόρους. Ο κόσμος έμαθε και ψηφίζει γιατί ο τάδε βουλευτής θα δώσει δουλειά στο παιδί, μια μετάθεση σε έναν άλλον και μια άδεια σε άλλους. Για αυτούς τους αστείους λόγους έμαθε ο έλληνας πολίτης να ψηφίζει, και όχι μόνο ψηφίζει αλλά γίνεται και φανατικός οπαδός του κάθε κόμματος. Εννοείται όταν δεν του κάνει τα χατίρια πηδάει στρατόπεδο και γίνεται φανατικός με τους απέναντι. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι πολιτικοί και τα κόμματα έχουν πάει ρολόι στη Βουλή. Ένα μάτσο άνεργοι, που συνεχίζουν στην πολιτική είτε λόγο γονιών, είτε διασυνδέσεων που είχαν από μικροί σε κομματικούς συλλόγους.

Όταν έχεις στην πολιτική τέτοιους ανθρώπους που δεν έχουν περάσει τα δύσκολα για να φτάσουν κάτι αλλά τα έχουν βρει έτοιμα, πως περιμένει ο καθένας μας να δώσουν τις λύσεις σε δύσκολα προβλήματα. Για παράδειγμα πως κάποιος θα ανοίξει ένα μαγαζί να πουλάει έστω σουβλάκια χωρίς πριν να έχει περάσει από όλες τις θέσεις, από βοηθός σερβιτόρου μέχρι ψήστης, να έχει γνώση έτσι ώστε του έρθουν τα δύσκολα να μην κολώσει και να συνεχίσει. Όσοι το έχουν κάνει έχουν κρατήσει τις επιχειρήσεις τους, συνήθως οι παλιοί είναι έτσι. Οι καινούρια φουρνιά που ανοίγει μαγαζιά επειδή τους έκατσαν κάποια χρήματα ή πήραν δάνειο και είπαν εντάξει μωρέ εύκολο τα έκλεισαν! Έτσι είναι και η πολιτική. Όταν όλοι αυτοί μεγάλωσαν στη χλιδή, τα βρήκαν έτοιμα πως περιμένουμε εμείς να έχουν γνώση σε ότι γίνεται γύρω μας. Αλήθεια ένα τους πει κάποιος τη λέξη πυροσβεστικός κρουνός, ξέρουν τι είναι ή θα το ψάχνουν στο Google; Τέλος πόσο δημοκρατικές είναι αυτές οι εκλογές όταν ψηφίζεις κάποιον για κάποιο λόγο και όταν διαφωνεί με το κόμμα (και σωστά διαφωνεί) να τον διαγράφει ή να αλλάζει την έδρα, πόσο δημοκρατικό από τα lidl είναι αυτό;

Επειδή ξέφυγα θέλω να πω ότι οι σημαντικές εκλογές είναι οι δημοτικές – περιφερειακές. Για τον απλό λόγο ότι αυτές οι εκλογές θα φέρουν κανονικά τις λύσεις στην καθημερινότητα μας. Σε αυτές τις εκλογές που είναι όντως δημοκρατικές ο καθένας μας μπορεί να πάρει μέρος και μαζεύει ψήφους από ανθρώπους που μοιράζονται την καθημερινότητα στην πόλη τους. Μοιράζονται τα ίδια σκουπίδια που δεν έχουν χρώμα πράσινο, μπλε, κόκκινο, ροζ κτλ, μοιράζονται τις ίδιες πλημμύρες και τα ίδια προβλήματα. Δυστυχώς όμως και αυτές τις εκλογές έχουν καταφέρει οι πολιτικοί να τους δώσουν χρώμα και ο κόσμος σαν ζόμπι να ψηφίζει βάση χρώματος και όχι προγράμματος ή λύσεων στα προβλήματα της πόλης τους.

Έτσι όμως όπως είναι το σύστημα σωστά την πρώτη ευθύνη την έχουν οι δήμοι και ή περιφέρεια. Οι δήμοι που παίρνουν χρήματα από τους κατοίκους από τα τέλη αλλά και από την περιφέρεια έχουν την υποχρέωση να κάνουν πράγματα για τους κατοίκους τους. Να δίνουν λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητας. Στην Ελλάδα όμως έχουμε μάθει όταν κάποιοι είναι σε θέσεις το πώς να τρώνε αυτά τα χρήματα προς όφελος τους και ένα χρόνο πριν τις εκλογές να φτιάχνουν κανένα δρόμο κανένα γήπεδο για τα μάτια του κόσμου. Εννοείται ο κόσμος που είναι τόσο απαίδευτος συνεχίζει να ψηφίζει βάση χρώματος και ας φάει στη μάπα μετά τα σκουπίδια, ας μπει το νερό της βροχής στο σπίτι του.

Ο δήμοι λοιπόν έχουν για εμένα δύο βασικές υποχρεώσεις. Η μία είναι να κάνουν έργα σε κάθε πόλη αναλόγως τις ανάγκες της περιοχής για να μην έχει προβλήματα απέναντι σε καιρικά φαινόμενα όσο είναι δυνατός και δεύτερη να εκπαιδεύσει τους κατοίκους – ψηφοφόρους τους. Δυστυχώς ζούμε τώρα στο 2018 και ούτε τα βασικά δεν γνωρίζει ο κόσμος. Πρέπει οι δήμοι να φτιάξουν ομάδες, εθελοντές και εκπαιδεύσουν τον κόσμο πάνω σε κάποια πράγματα. Κάθε δήμος πρέπει να κινείται σαν ένα μικρό κράτος. Τι πρέπει να έχει ένα κράτος; Ασφάλεια, ιατρικά, παιδεία κτλ σε μια μικρογραφία πρέπει με τον τρόπο τους πρέπει οι δήμοι να φτιάξουν έτσι τις κοινωνίες τους. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι και το βασικό ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ για να γίνουν πέντε πράγματα. Δεν είναι πυρηνική φυσική.

Οι δήμοι είναι ένα σύνολο ατόμων, μια κοινωνία. Το βασικότερο από όλα είναι ο καθένας μας να αλλάξει ατομικά. Να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να δούμε τι λάθη μας, τι κάνουμε, τι πρέπει να αλλάξει. Εάν το κάνουμε ένας ένας, σε λίγο θα γίνουμε πολλοί, οι πολλοί θα αναγκάσουν και τους πολιτικούς να αλλάξουν και να δουν τα πράγματα αλλιώς, όταν δεν θα τους παίρνει άλλο.

Όταν καταλάβουμε τη δύναμη που έχουμε πιστέψτε με θα τρομάξουν και θα αναγκαστούν να αλλάξουν! Μέχρι σήμερα ότι και να γίνεται τα ρίχνουμε στους πολιτικούς, γιατί απλά έχουμε μάθει ποτέ ο καθένας μας να μην παίρνει την ευθύνη λες και θα μας βάλουν τιμωρία με το ένα πόδι στη γωνία. Ας πάρουμε κάποτε και εμείς την ευθύνη και ας κάνουμε λάθος, από τα λάθη εξάλλου μαθαίνουμε και γινόμαστε καλύτεροι.

Η παιδεία μας σαν λαός είναι στο μηδέν! Θα μου πει κάποιος για την αλληλεγγύη των τελευταίων ωρών που βλέπουμε. ΟΚ θα του πω, αλλά πρέπει να ζήσουμε την τραγωδία πρώτα για να γίνουμε άνθρωποι μετά; Είδα γέμισαν τα νοσοκομεία για αιμοδοσίες, σωστά. Όμως όλο το χρόνο χρειάζονται αίμα, κάθε μέρα έχουμε κόσμο στα νοσοκομεία που ζητά αίμα, αιμοπετάλια αλλά δεν πάμε να δώσουμε! Τσάμπα είναι, δεν είναι θέμα κόστους, είναι θέμα παιδείας και μόνο!

Είδαμε όλοι το πόσο εύκολα ο κόσμος έδωσε νερό, φαγητό, φάρμακα στα σημεία συγκέντρωσης. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβουν οι πολιτικοί δεν έχει πρόβλημα να δώσει έστω και να του λείψει κάτι. Έχει πρόβλημα όταν δίνει να μην βλέπει έργο, και αυτό πάει για τους φόρους. Πιστέψτε με εάν ήξερε ο κόσμος ότι οι φόροι του θα γίνουν νέες υποδομές για την υγεία, την παιδεία, θα του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη θα τα έδιναν και δεν θα φώναζαν. Γνωρίζουν όμως ότι δεν θα πάνε εκεί αλλά θα στην πορεία θα φαγωθούν, για αυτό και δεν γουστάρουμε να πληρώνουμε για τους λίγους που χώθηκαν κάπου.

Δεν γίνεται να δίνουμε χρήματα για εξοπλιστικά για έναν δήθεν πόλεμο που δεν θα γίνει ποτέ των ποτών με την Τουρκία και να έχουμε καναντέρ 40+ ετών. Να φτιάχνει το κράτος θέσεις εργασίας σε γραφεία για βύσματα και όχι να φτιάχνει και εξοπλίζει τα σώματα ασφαλείας.

Στο τελευταίο να γράψω και για το δικό μας φταίξιμο που πολλοί τον χειμώνα βλέπουν πυροσβέστες και νομίζουν ότι κάθονται. Ξέρετε η δουλειά τους δεν είναι να πετάνε νερό σε φωτιές μόνο… αλλά η ξερολίαση σε αυτή τη χώρα είναι εθνικό σπορ. Ξέρουμε τα πάντα, έχουμε γνώση για τα πάντα και είμαστε δικαστές των πάντων πίσω από ένα πληκτρολόγιο.

Ο εχθρός είναι ανάμεσα μας και είναι αόρατος, είναι στο μυαλό μας και μόνο! Είναι αυτό που λέμε να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα. Είναι αυτή η εμμονή που σε περιόδους ειρήνης πρέπει να βρίσκουμε κάτι να πιαστούμε και να δημιουργούμε εικονικούς εχθρούς, για να μπορούμε να δικάζουμε, να τσακωνόμαστε, να περνάμε την ώρα μας. Αυτό το αόρατο ζιζάνιο που μπαίνει μέσα στο μυαλό του καθενός για να κάνει την μαλακία του. Ας αφήσουμε στην άκρη την ξερολίαση, δεν γνωρίζουμε τα πάντα, ούτε καν το 5% γύρω μας σε ότι συμβαίνει. Ας κάτσουμε 30 λεπτά την ημέρα να διαβάζουμε ένα βιβλίο και όχι την κάθε μαλακία με τεράστιους τίτλους στο internet που για μερικά κλικ χτίζουν μύθους και ο κόσμος μέσα στον χαμό της πληροφορίας αναπαράγει χωρίς να δει καν τι γράφουν μέσα.

Ας είναι αυτή η τραγωδία ένα νέο ξεκίνημα ατομικά για τον καθένα μας. Ίσως εμείς τώρα που γράφω και διαβάζετε αυτές τις γραμμές ήμασταν στη θέση τους, ξέρετε δεν είναι δύσκολο να γίνει το κακό. Γιατί να περιμένουμε το κακό για να γίνουμε εμείς καλοί και να μην είμαστε 365 μέρες καλοί. Έχετε σκεφτεί πόσο πιο εύκολη και πιο όμορφή θα ήταν η ζωή μας. Δεν θα γράψω για την ΛΕΑ που γράφουν πολλοί, γιατί ακόμα και το να “κλέψεις” πονηρά τη σειρά σε μια δημόσια υπηρεσία δείχνει το πώς σκέφτεται ο καθένας. Αυτή την πονηράδα θα την πετάξουμε επιτέλους από πάνω μας; Είμαστε ένας λαός για τον ΠΟΥΤΣΟ (από πολλές απόψεις), σε μια πανέμορφη χώρα. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι σήμερα ή θα πρέπει να έχουμε νέες Μάνδρες, νέες Ραφήνες και Κινέτες για να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας και ότι όλοι γεννιόμαστε για να καταλήξουμε στο ίδιο μέρος όλοι μας!

Ας  πάρουμε και μια φορά την ευθύνη για κάτι, δεν είναι κακό, ας την πάρουμε και ας κάνουμε λάθος, θα μάθουμε για την επόμενη!

Ας αναγκάσουμε εμείς με την παρουσία μας και τη δράση μας στην καθημερινότητα σιγά σιγά να αλλάζουν όλα από κάτω προς τα επάνω. Οι κυβερνήσεις είναι ο καθρέφτης του λαού και ο λαός δεν είναι πάντα “πάνσοφος”… Πριν τα ρίξουμε αλλού ας δούμε εμείς κάναμε αυτό που έπρεπε;

Έγινε αυτό το γεγονός, και όλοι φωνάζουν να παραιτηθούν ο ένας ο άλλος, θα μαζευτούν 100 άτομα να καταθέσουν μηνύσεις; Θα πιέσουμε για απαντήσεις; ή εντάξει μωρέ Αύγουστος έρχεται πάμε για μπανάρες και μοχιτάρες, ευτυχώς που ζούμε εμείς… Θα θυμηθούμε να βρίσουμε τον Σεπτέμβριο που θα έρθει ο ΕΝΦΙΑ και πάλι…

Τέλος είναι τραγικός ο “πόλεμος” μεταξύ μας στα social για το τι κάνει ο καθένας στο προσωπικό του προφίλ, τι ανεβάζει και τι κάνει ο καθένας. Θα το ξαναγράψω ποιος είμαι ΕΓΩ και ΕΣΥ που με διαβάζεις που θα “δικάσουμε” διαδικτυακά κάποιον για το τι κάνει, το φωτογραφία βάζει στο προφίλ του και που είναι. Sorry αλλά όταν δεν είχαμε facebook το κάναμε και παλιά αυτό; Πόρτα πόρτα πηγαίναμε και δικάζαμε; Ρε πάτε καλά; Τι κόμπλεξ και τι μικρόψυχο είναι αυτό! Για κάθε τέτοιο που βλέπω τόσο πολύ πιο δυνατό γίνεται αυτό που είπα ότι είμαστε λαός για τον ΠΟΥΤΣΟ εντελώς… και μια αχτίδα αλληλεγγύης σε τραγωδίες είναι η εξαίρεση. Αύριο πάλι μεταξύ μας θα χωριστούμε για τα οπαδικά, τα πολιτικά, τα μηχανικά στα σπίτια μας κτλ.

Επιτέλους αυτή η τραγωδία να ξυπνήσει κάποιον πολιτικό με βασική σκέψη όχι κανένα επιστήμονα που να σηκωθεί και να πει “ ρε μαλάκες γιατί δεν έχουμε φτιάξει ακόμα δασολόγιο, να δούμε τη γαμημένη περιουσία του κράτους να την κατοχυρώσουμε”, “γιατί βρίσκουμε 2-3 γνώστες να πάνε σε αυτές τις περιοχές που έχουν κίνδυνο για πυρκαγιές, πλημμύρες και να καταθέσουν προτάσεις και λύσεις για τις πόλεις”, “ποιος έχει τα @@ να κόψει τον ομφάλιο λώρο στους ενδιάμεσους που τα παίρνουν και επίτηδες καθυστερούν έργα ή τρώνε κρατικό χρήμα”. Όποιος κάνει αυτά τα απλά θα είναι κυβέρνηση για άλλα 100 χρόνια και βάλε και δεν με νοιάζουν τα χρώματα, αφού όποιος ανεβαίνει στην καρέκλα ξεχνάει το background του για το χρήμα.

Η πλάκα είναι που Σάββατο πρωί κάνεις χειραψία με τον πολιτικό και Κυριακή βράδυ που γίνεται βουλευτής – υπουργός κτλ δεν μπορείς να τον πλησιάσεις από τα security. Μέσα σε 24 ώρες πως αλλάζουν πολλά…

Οι κακοί ξένοι και το ότι έχουμε μνημόνιο είναι καραμέλα που έχει λιώσει εν έτη 2018. Λύσεις υπάρχουν, το ποιος θα τις κάνει είναι το θέμα, ποιος έχει τα @@ να υψώσει ανάστημα και να κάνει την αλλαγή, δεν χρειάζονται για όλα χρήματα!

Το ξαναλέω ας αρχίσουμε εμείς πρώτοι την αλλαγή με την καθημερινή μας παρουσία στην περιοχή μας, ας κάνουμε τα απλά πράγματα. Το ότι δεν μας τιμωρούν κάποιες φορές σε κάποιες παρανομίες δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό, γιατί θα πρέπει να μας τιμωρήσει κάποιος για να βάλουμε μυαλό!

Οι δήμοι θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν το ρόλο που έχουν και έχουν ευθύνη να εκπαιδεύσουν τους κατοίκους τους. Ας απαιτήσουμε εμείς οι ίδιοι κάποια πράγματα, για αυτό το λόγο τους ψηφίζουμε! Και να μην βλέπουμε πρώτα να κάνουμε για πάρτη μας κάτι, αλλά κάτι και για τους άλλους μαζί, ότι και να γίνει μπροστά μας θα τα βρούμε…

Και πάλι συλλυπητήρια σε όσους άφησαν πίσω οι νεκροί των πυρκαγιών. Ας είναι η θυσία τους το έναυσμα για μια νέα αρχή και να ξυπνήσει ακόμα και ο τελευταίος σε αυτό τον τόπο.