Vouli-twn-Ellinwn
29 Ιανουαρίου, 2020

Αφιερωμένο στους “μεγάλους”…

Όταν ήμουνα μικρός ξέρετε εποχές δημοτικού, είχα τον χρόνο για αθλητικά, συζητήσεις, να διαβάζω εφημερίδες και να τσακώνομαι με τους φίλους μου για το ποια ομάδα είναι η καλύτεροι. Τότε μας έβλεπαν και άκουγαν οι “μεγάλοι” που λέμε και δεν ήταν ανάγκη να είναι οι γονείς μας, και μας έλεγαν για το ποδόσφαιρο. Σε αυτή την κρίσιμη ηλικία ξέρετε ο κάθε γονιός έχει αγωνίες και φόβους για το τι ερεθίσματα θα πάρει το παιδί. Έτσι στους τσακωμούς μας, έλεγαν μην τα παίρνετε στα σοβαρά αυτά είναι όλα “στημένα”, τα έχουν κανονίσει μεταξύ τους. Ακόμα και σήμερα αρκετοί και ειδικά αυτοί που δεν ασχολούνται με τα αθλητικά το ίδιο λένε, δεν τα βλέπω γιατί είναι όλα “στημένα”.

Εν μέρη έχουν ένα δίκιο αφού τα παραδείγματα πολλά σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα. Από την άλλη ο αθλητισμός δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι που θα πάει κάποιος να δει, είναι και τρόπος ζωής. Οι ομάδες είναι για πολλούς τρόπος ζωής και όχι άδικα. Άλλωστε ισχύει και με το παραπάνω ότι γυναίκα αλλάζεις (ή άντρα), φύλο αλλάζεις, όνομα αλλάζεις, όλα τα αλλάζεις ομάδα όμως όχι! Ποτέ δεν γίνεται να αλλάξεις είναι ανωμαλία εκτός εάν δει κάποιος το φως του και γίνει Ολυμπιακός.

Οι ομάδες είναι ο λόγος όπου στα γήπεδα γεννιούνται νέες φιλίες που μένουν για πάντα. Σχέσεις όπου στα δύσκολα ο συν οπαδός πολλές φορές θα είναι δίπλα σου και όχι κάποιος συγγενείς επίσης τα παραδείγματα πολλά.

Γιατί γράφω αυτό τον πρόλογο; Γιατί οι “μεγάλοι” που μας έλεγαν για τα “στημένα” είναι οι ίδιοι που πίστευαν, πιστεύουν και θα εξακολουθούν να πιστεύουν στην πολιτική.

Προσωπικά αδιαφορώ για την πολιτική, τα κόμματα κτλ, αφού δεν έχω να κερδίσω κάτι. Ίσα ίσα που στο παρελθόν είχα την ευκαιρία για θέση και δεν τη δέχτηκα. Σήμερα κάθομαι να πληρώνω ΙΚΑ, εφορία και ότι άλλο βγει για να ζει το σύστημα. Δεν με νοιάζει εγώ είμαι καλά με τον εαυτό μου.

Κι όμως ακόμα υπάρχει κόσμος που πιστεύει στην πολιτική και τους πολιτικούς που αρκετοί από αυτούς δεν έχουν ούτε μισά μου ένσημα. Η απόλυτη τρέλα που προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω είναι όταν πριν τις εκλογές μπορείς να πλησιάζεις και να χαιρετήσεις τον εκάστοτε υποψήφιο και μετά από 24 ώρες που έχει βγει κάτι πρέπει να περάσεις 15 ζώνες security για να τον δεις. Δεν είναι αστείο;

Δεν είναι αστείο όταν πάντα μα πάντα πριν τις εκλογές ακούμε τα ίδια και τα ίδια και μετά βλέπουμε άλλα, και δεν έχει γίνει μια φορά αλλά πολλές φορές, αλλά τα ποδόσφαιρα είναι “στημένα”. Ναι οι “μεγάλοι” αυτό μας έλεγαν και την ίδια στιγμή γέμιζαν Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις τελικές συγκεντρώσεις των κομμάτων. Η πλάκα είναι ότι ακολουθούσανε τα κόμματα για ένα και μόνο λόγο, για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους! Ναι για μια θέση στο δημόσιο, για να πέφτει ο μισθός βρέξει χιονίσει. Λέω κάπου ψέμματα;

Αν και αθλητισμός και πολιτική έχουν την ίδια δεξαμενή στήριξης, τον κόσμο, έχουν πολύ διαφορετικές λογικές και επιτρέψτε μου το να ακολουθάς την ομάδα σου παντού είναι σίγουρα πιο τίμιο αφού αυτό που θα σου προσφέρει είναι καύλα και η χαρά παρά να ακολουθάς ένα κόμμα ή πολιτικό για να έχεις μια ευκολία στο μέλλον.

Σε όλους αυτούς τους “μεγάλους” λοιπόν θέλω να τους πω ότι απλά τους ξεφτίλισαν οι πολιτικοί με όλες τις κινήσεις τους τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο. Πραγματικά έχουμε δει το άσπρο μαύρο και η δικαιοσύνη να έχει “δεμένα” χέρια. Σίγουρα στο μέλλον θα δούμε και άλλα, το θέμα είναι που θα καταλήξει όλο αυτό το σκηνικό.

Το βλέπω και προσωπικά πολλές φορές, δεν νιώθω άνετα να θέλω να είμαι δίκαιος να πληρώνω στο δημόσιο τις οφειλές μου και αυτοί που είναι παράνομοι να έχουν τέτοια εύνοια. Γιατί να μην βγει μια τροπολογία να μας χαρίσει τα χρέη για παράδειγμα, ναι οκ παρανομήσαμε και δεν πληρώναμε άλλοι συστηματικά άλλοι δεν μπορούσαν, ε δώσε μας άλλη μια ευκαιρία. Εδώ δίνετε σε άλλους που έχουν κάνει παρανομίες στον χώρο τους ή πρέπει να είναι όσο πιο μεγάλη τόσο καλύτερα και πιο εύκολα.

Το αποτέλεσμα είναι ένα και φρέσκο. Δεν έχει πολύ καιρό που άλλαξε κυβέρνηση με άλλη ατζέντα στα αθλητικά αλλά βλέπουμε μια συνέχεια στο ίδιο μοτίβο. Η θέση είναι ακριβή και δύσκολη του βουλευτή και δεν την χαραμίζεις έτσι, άλλωστε οι καιροί είναι δύσκολοι.

Ο αθλητισμός σίγουρα έχει και σκοτεινά σημεία το θέμα είναι εάν κάποιος μπορεί να πάρει το ρίσκο να καθαρίσουν αυτά τα σημεία ή να τα επιβραβεύουμε και τι παράδειγμα θα δώσουμε στους επόμενους.

“Μεγάλοι” αυτή είναι η πολιτική που συντηρήσατε όλα τα χρόνια, αυτή που συντηρείτε και πάντα οι επόμενες γενιές θα συνεχίζουν να συντηρούν όσο και αν πιστεύω ότι ίσως κάτι αλλάξει. Αφήστε εμάς να βλέπουμε τα “στημένα” και ας το ξέρουμε στην τελική.

Άλλωστε τι μένει; Μια ερυθρόλευκη ριγωτή, ο έφηβος και η καύλα όταν βλέπεις την ομάδα στο χορτάρι, το παρκέ, το τάραφλεξ, τη θάλασσα και παντού!